18. Dywizja Piechoty (WB-95)

85.00 

Strategiczna gra planszowa

18. Dywizja Piechoty, „Żelazna Dywizja” (18 DP) to wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej. Pułki wchodzące w skład 18. Dywizji Piechoty wywodzą swój rodowód z jednostek „Błękitnej Armii” gen. Józefa Hallera.
Dywizja walczyła z bolszewikami na Podolu i nad Uszycą. W czasie polskiej ofensywy na Ukrainie nacierała na południowym skrzydle 6 Armii. Od 26 maja 1920 uczestniczyła w walkach obronnych w okolicach Hajsyna nad rzeką Sob. W czerwcu prowadziła walki odwrotowe, a w lipcu walczyła z powodzeniem z 1 Armią Konną Siemiona Budionnego w rejonie Ostroga, Dubna i Brodów. Zakończyła je 3 sierpnia odbiciem Brodów z rąk bolszewickich. W sierpniu przetransportowana została w rejon Warszawy i weszła w skład 5 Armii gen. Władysława Sikorskiego. W okresie Bitwy Warszawskiej, nad Wkrą, powstrzymywała natarcia bolszewickich oddziałów 3. i 14 Armii. Brała też udział w walkach z 4 Armią i III Korpusem Konnym Gaja. Po bitwie nad Wkrą przydzielona została do składu 3 Armii i walczyła na Wołyniu i Polesiu. (Wikipedia)

18. Dywizja Piechoty była wówczas nie tylko najlepszą jednostką piechoty spośród tych, którymi dysponował gen. Sikorski, ale mogła także stawać w zawody o pierwszeństwo w całej Armii Polskiej. Posiadała doskonałą kadrę i zdyscyplinowanych żołnierzy. Aczkolwiek została skrwa­wio­na w walkach nad Wkrą, a w szczególności pod Sarnową Górą, dowódca 5. Armii uznał, że ona właśnie nadaje się do zamknięcia „butelki mławskiej” w worku północno-mazowieckiem.

Dowódcą „żelaznej dywizji” był gen. Franciszek Krajowski, doskonały taktyk, twardy i rzetelny żołnierz, który nigdy nie dał się pobić słynnej Konarmii Budionnego. Stoczył z nią kilkadziesiąt potyczek i bitew, wśród których były wielkie starcia pod Ostrogiem, Bu­derażem, Dubnem i Chorupaniem. Wybitną rolę odegrała także „osiemnastka” w bitwie pod Brodami 3 VIII 1920. Ona pierwsza spośród oddziałów polskich została udekorowana wskrzeszonym Orderem Vir­tuti Militari.

W skład tej dywizji wcho­dzi­ły na­stę­pujące pułki: 49. pp, zwany huculskim, któ­rym w tym czasie dowodził kpt. Szymon Kocur, 42. pp dowodzony przez ppłk. Jana Tabaczyńskiego, 144. pułk Strzel­ców Kresowych (później 71. pp), którym dowodził mjr Marian Ocetkiewicz oraz 145. pułk Strzelców Kresowych (póź­niej 72. pp), którego dowódcą był mjr Wi­told Wartha. W składzie organicznym 18. DP był także 113. pułk artylerii polowej (później 18. pap), którego dowódcą był płk Bujnicki.

 

Gra wojenna 18. Dywizja Piechoty

system: WB-95

skala wojsk: bataliony

skal terenu: 1 km

czas gry: od 30 min do 2 godzin.

wiek: od 14 lat

Możesz lubić także…